Όχι στον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ


Επίσημο παρών στο ετήσιο μνημόσυνο του φασίστα Γρίβα έδωσε την περασμένη εβδομάδα, μέσω του πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  Λίγες μέρες μετά, ο Τσίπρας συναντούσε στη Λευκωσία παρέα με τον πρόεδρο της Κύπρου Αναστασιάδη τον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανάχιου σε Τριμερή Σύνοδο των τριών χωρών.  Όταν ο Τσίπρας σφίγγει το χέρι του σιωνιστή σφαγέα της Παλαιστίνης, η παρουσία του έλληνα πρέσβη στο μνημόσυνο του Χίτη Γρίβα είναι η άλλη όψη της πολιτικής των άτακτων υποχωρήσεων του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. 
“Το τριμερές αυτό σχήμα, Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, για την Ελλάδα αποτελεί μια στρατηγική επιλογή” είπε ο Τσίπρας στο τέλος της Συνόδου. Και συνέχισε: “αυτή η στρατηγική επιλογή μπορεί να προάγει την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα, όπως είπα πιο πριν, και να αναδείξει ως παράδειγμα προς μίμηση τα οφέλη της συνεργασίας στην περιοχή μας επί τη βάσει της αρχής της καλής γειτονίας. Στο πνεύμα αυτό, είχαμε σήμερα μια πολύ ουσιαστική συζήτηση, συμφωνήσαμε για τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες για στενότερη συνεργασία… Αναφέρθηκε πριν ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ στην πολύ μεγάλη σημασία που έχει να αξιοποιηθούν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ και βεβαίως, η Ελλάδα να παίξει το ρόλο της γέφυρας των δύο χωρών που θα θελήσουν να αποκτήσουν άμεσα οφέλη από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων μέσω της μεταφοράς τους προς την Ευρώπη διαμέσου της Ελλάδας”.
Ο Τσίπρας μίλησε επίσης για ένα σημαντικό βήμα μπροστά το οποίο “δεν στρέφεται έναντι τρίτων, αντιθέτως αποτελεί παράδειγμα προς τρίτους. Γιατί αποδεικνύει ότι μπορούμε να εργαστούμε από κοινού, μπορούμε να δημιουργήσουμε ακόμη περισσότερα δίκτυα που να μας συνδέουν, να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιοχής μας, προς όφελος των λαών μας”.
“Οι συνεργάτες του κ. Αλ. Τσίπρα διακρίνουν τα οφέλη της τριμερούς συμφωνίας σε δύο σκέλη: ένα πολιτικό και ένα οικονομικό”, έγραψε η Καθημερινή. Ως πολιτικό κρίνεται “ότι οι δύο χώρες-μέλη της Ε.Ε. είναι σε θέση να συμβάλουν στην ενίσχυση των σχέσεων του Ισραήλ με την Ε.Ε., ενώ φιλοδοξούν να αναλάβουν και ρόλο ως διαμεσολαβητές για την επανέναρξη των συνομιλιών ανάμεσα στο Τελ Αβίβ και την Παλαιστίνη. Επί τούτου, στο Μέγαρο Μαξίμου είναι ιδιαιτέρως εμφατικοί. Αφενός, λόγω της γενικής γραμμής που έχει τεθεί και από τον υπουργό Εξωτερικών Ν. Κοτζιά περί στροφής της εξωτερικής πολιτικής προς τη διαιτησία και τη διαμεσολάβηση στις χώρες της περιοχής. Αφετέρου, επειδή επιθυμούν να αποφύγουν τις υπαρκτές επικρίσεις από τον αραβικό κόσμο για ανοιχτά φιλοϊσραηλινή πολιτική σε διάφορα ζητήματα”.
Αγωγός
Ως οικονομικό “αναφέρονται στον αγωγό φυσικού αερίου EastMed, ο οποίος θα μπορούσε να φθάνει ώς την Ελλάδα και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πρόκειται, βέβαια, για έργο με πολύ σοβαρές τεχνικές δυσκολίες. Γι’ αυτό και η κατασκευή σταθμών μεταφοράς φυσικού αερίου (LNG) στην Ελλάδα, προκειμένου να τροφοδοτείται από τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, περιελήφθη στη συμφωνία κατά τρόπο παρόμοιο με εκείνον που είχε υιοθετηθεί και στην τριμερή με την Κύπρο και την Αίγυπτο”.
Όσες προσπάθειες και αν κάνει ο Τσίπρας για να παρουσιάσει τις φιέστες με το Ισραήλ ως βήμα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή και να πείσει ότι η συνεργασία με το κράτος δολοφόνο είναι προς το συμφέρον μας, η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Οι κοινές ελληνοϊσραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις δεν σταματάνε στιγμή. Μόλις πριν τρεις μήνες μικτό συγκρότημα της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού, πραγματοποίησε κοινές ασκήσεις με τις Ισραηλινές Αεροπορικές Δυνάμεις στην έρημο Νεγκέβ στο Ισραήλ.
Όπως ανέφερε το σχετικό ρεπορτάζ στην Καθημερινή “η συνεργασία δεν ανακοινώθηκε και πληροφορίες για την διενέργεια της δεν έγιναν γνωστές παρά μόνον έπειτα από το πέρας των ασκήσεων. Η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία με την επωνυμία "White and Blue Glory", πραγματοποιήθηκε μεταξύ 6 και 11 Σεπτεμβρίου και από ελληνικής πλευράς περιλάμβανε δύο επιθετικά ελικόπτερα Απάτσι, δύο Απάτσι Longbow, ένα μεταφορικό ελικόπτερο NH-90 και ένα Σινούκ”. Ποιοι να ‘ναι άραγε οι εικονικοί στόχοι αυτών των ασκήσεων;
Το κράτος του Ισραήλ έχει ανάγκη την διπλωματική, γεωπολιτική και στρατιωτική συμμαχία με την Ελλάδα προκειμένου να αποδεικνύει συνεχώς το ρόλο του μαντρόσκυλου του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Δυστυχώς, η κυβέρνησή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και των σαμαροβενιζέλων πριν, στήνει συμμαχίες με τους χειρότερους ιμπεριαλιστές, συντάσσεται με τα πολεμικά και οικονομικά τους σχέδια, και παίζει με τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στους τοπικούς υποϊμπεριαλισμούς για το δικό της μερίδιο ελέγχου της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. 
Είναι πρόκληση μια αριστερή κυβέρνηση από την μία να μετατρέπει την Ελλάδα σε “αγωγό” σύσφιξης των σχέσεων του Ισραήλ με την ΕΕ και από την άλλη να προχωρά σε συμφωνίες για να μη χάσει ο ελληνικός καπιταλισμός “τα άμεσα οφέλη”, το μερίδιό του δηλαδή από τη μοιρασιά στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πολιτική του Τσίπρα είναι “ανοιχτά φιλοϊσραηλινή” όσο κι αν θέλει να αποφύγει την κριτική. Στρέφεται ενάντια στο λαό της Παλαιστίνης αλλά και ενάντια στους λαούς ολόκληρης της Μέσης Ανατολής και πρέπει να την σταματήσουμε.

Σοσιαλισμός Από τα Κάτω

Έξοδος από τα Μνημόνια στα χέρια των εργατών
Σχέσεις εξάρτησης - Oι Τράπεζες και οι “φούσκες”
Γυναίκες ενάντια στην καταπίεση
Η επιστροφή του Μακεδονικού

Από τον Πουλιόπουλο στον Ζαχαριάδη - Ο σύντομος ελληνικός Μεσοπόλεμος

Ο Λέανδρος Μπόλαρης θυμίζει την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού μετά το τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, τους εργατικούς αγώνες αλλά και την μεγάλη αλλαγή του ΚΚΕ. Τυπικά την έναρξη του διεθνούς μεσοπολέμου σηματοδοτεί η «συνθήκη ειρήνης», η Συνθήκη των Βερσαλλιών που επέβαλαν οι νικητές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στους ηττημένους και υπογράφτηκε επίσημα τον Ιούνη του 1919.

Βενεζουέλα: Χρειάζεται εργατική εναλλακτική

Ο Νίκος Λούντος δίνει την πραγματική εικόνα της Βενεζουέλας και προτείνει διέξοδο. Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα έχουν μετατραπεί σε ιδεολογικό εργαλείο της δεξιάς σε όλο τον κόσμο για να πείσει ότι σοσιαλισμός σημαίνει καταστροφή.

Το 1968 στις ΗΠΑ

Ο Γιώργος Πίττας παρουσιάζει την έκρηξη του κινήματος στις ΗΠΑ που εξασφάλισε τη μεγαλύτερη ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Το 1968 είναι μια χρονιά-καμπή για τις ΗΠΑ.

Βιβλιοκριτική: Φυλετικές θεωρίες στην Ελλάδα

Φυλετικές θεωρίες στην ΕλλάδαΠροσλήψεις και χρήσεις στις επιστήμες, την πολιτική, τη λογοτεχνία και την ιστορία της τέχνης κατά τον 19ο και 20ό αιώνα Επιμέλεια: Ε. Αβδελά κ.